دفاع کویتی پور از رپ‌خوانی با پریچهر

او سال‌ها پس از پایان جنگ هنوز همان کویتی‌پور است که خودش را وقف مردمش کرده است؛ چنانکه سال 95 گفته بود: «مگر من نمی‌توانستم 37 سال پیش از این مملکت بروم؟ یقین دارم اگر رفته بودم، الان برای خودم سوپر‌استاری بین‌المللی بودم».

پرسش: یه روز خوب بود همه چی دور بود، چشمم سوت و کور بود، کاش زمان باز برگرده به عقب، احساس بد زمین دور بود، تا وقتی بد بودی حال خوش داشت این روزهای قشنگ و بی‌تکرار، حیف دیگه ورق برگشت دیگه نمیشه به عقب برگشت...»، این جملات بخشی از ترانه مشترکی بود که غلام کویتی‌پور و پریچهر ۱۳ساله خواندند.

اقدامی که سبب تعجب همگان شد اما وقتی تصویر این ترانه‌خوانی را دیدند که کویتی‌پور با لباس مشکی در پشت تریبون قرار داد باور کردند که این مرد خرمشهری که پیش از این با «ممد نبودی ببینی» و «یاران چه غریبانه» و... شهرت یافت، مسیر جدید را آغاز کرده است. برخی با شنیدن و مشاهده اثر مشترک کویتی‌پور و پریچهر به یاد این جمله خواننده دفاع مقدس افتادند: «مدیران فرهنگی کشور ما قدر هنرمندان بزرگی مانند فرهاد مهراد و فریدون فروغی را ندانستند.» شاید او می‌خواهد با تصمیمی که دارد مانع تداوم فراموش شدن صداهای ماندگار شود.

انتقادات زیادی به این اقدام کویتی‌پور نشد چراکه همگان این زاده خرمشهر را می‌شناختند و می‌دانستند در مسیر تخریب فرهنگ جامعه گام برنمی‌دارد، تنها چند جوان که سوز نوای کویتی‌پور در روزهای جنگ را نشنیده بودند برای مطرح کردن خودشان به انتقاد از او پرداختند، مانند میثم مطیعی، مداح جوان که نوشت: «وقتی ساز و تنبک در مداحی وارد شد، نتیجه‌اش می‌شود همین غلام کویتی‌پور که با دختری هم‌ترانه شود. مراقب پدیده مداحان عشق استودیو باشیم که همراه با موسیقی و ادا و اطوار، آن هم با هزار توجیه ناروا، صدمات جدی به سنت‌های دینی و میراث معنوی ما وارد می‌کنند». کویتی‌پور در واکنش به این گلایه‌ها توضیح داد: «ما در استودیو صدایمان را باز می‌کنیم و یک تبریک به دختر خودم و پریچهر خانم نازنین گفتم. از صبح که بیدار شدم از خبرگزاری‌های مختلف داخلی و خارجی تماس برای مصاحبه داشتم. من آدم رویی هستم و چیز پنهانی ندارم. متاسفانه اصحاب رسانه و افرادی که من را و نگاه من را و دیدگاه هنری من را نمی‌شناسند به این مسائل جهت می‌دهند». کویتی‌پور در ادامه با تایید این موضوع که پریچهر دخترش نیست، درباره این خواننده نوجوان 13ساله گفته است: «ایشان در استودیو حضور نداشتند و من مقداری از کار ایشان را شنیدم و پیشنهاد شد من این قطعه را دنبال کنم و تمرینی خواندیم. من تا به‌حال از خودم حتی لایو هم نگذاشته‌ام».

کویتی‌پور همان مرد روزهای جنگ است

«یاران چه غریبانه، رفتند از این خانه، هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه»، نوای دلنشینش در روزهای دفاع مقدس و پس از آن برای همه آشناست؛ غلام کویتی‌پور هیچگاه اهل سازش نبود و معتقد بود نوایی بر من تاثیرگذار است که از عمق وجود خواننده بیرون بیاید و نه آنچه برای خواندن تحمیل شود. مرد خوزستانی هنوز هم که هنوز است در مسیر هدفش می‌خواند و حتی برایش اهمیت ندارد که خطر فراموش شدنش وجود داشته باشد چون خوی مردم جنوب کشور را دارد و منافع شخصی برایش معنایی ندارد. «ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته»، را در روزهای پرافتخار حماسه آزادسازی خرمشهر خواند و بعد از آن، «عمه بابایم کجاست» و... از او چهره مردمی ساخت؛ چهره‌ای که سال‌های سال او را در مسیر خواست مردم هدایت کرد. کویتی‌پور مسیر آزادی را انتخاب کرد و هیچگاه از انتقادات نهراسید. وقتی نخستین آلبوم او روانه بازار شد، استفاده یک مداح از ساز و موسیقی را مورد انتقاد قرار دادند اما کویتی‌پور بارها تاکید کرد که «من مداح نیستم».

او خودش را تنها یک «حماسه‌خوان» می‌داند و کارها و البته مصاحبه‌هایش درباره فواید انواع سبک‌های موسیقی، دفاعش از موسیقی پاپ و کارکرد‌های آن، انتقاد از تنگ‌نظری‌های رایج در برخورد با انواع موسیقی در کشور و... نشان داد او سال‌ها پس از پایان جنگ هنوز همان کویتی‌پور است که خودش را وقف مردمش کرده است؛ چنانکه سال 95 گفته بود: «مگر من نمی‌توانستم 37 سال پیش از این مملکت بروم؟ یقین دارم اگر رفته بودم، الان برای خودم سوپر‌استاری بین‌المللی بودم».

*آرمان

 

###




نظرات کاربران

آخرین اخبار
از پرسش به شما 1
از پرسش به شما 2
یادداشت و نظر
از پرسش به شما
تماشا و نشست
© تمامی حقوق برای شرکت ایده بکر مبین محفوظ است.